Uchwała NSA z 12 grudnia jest niewątpliwie niekorzystna dla podatników. Czy NSA ma rację?

Witold Adamowicz: Trudno zgodzić się z poglądem NSA. Sprawa jest od dłuższego czasu kontrowersyjna, warto jednak przypomnieć argumenty opowiadające się za możliwością zaliczenia spornych wydatków w poczet kosztów podatkowych.

Moim zdaniem, ponoszone przez spółkę wydatki związane z obsługą kredytu zaciągniętego na wypłatę dywidendy należy traktować jako wydatek związany z prowadzoną działalnością gospodarczą

Jest ona bowiem podejmowana z myślą o osiągnięciu zysku. Ten sam cel przyświeca udziałowcom, których kapitał zaangażowany jest w funkcjonowanie spółki.

Tak więc w sytuacji, gdy spółka zobowiązana do wypłaty dywidendy nie jest w posiadaniu wystarczających środków własnych na uregulowanie tego zobowiązania, to zaciągnięty kredyt nie tylko zabezpieczy źródło przychodów, jakim jest prowadzona przez spółkę działalność gospodarcza, ale również zapobiegnie utracie płynności finansowej.

Chciałbym zwrócić uwagę, że poniesiony przez spółkę wydatek podatnika należy oceniać w szerszym kontekście, biorąc pod uwagę zasady racjonalności, ekonomii działania, czy właśnie związek z działalnością gospodarczą spółki.

Polecamy: Dywidenda w formie niepieniężnej

Polecamy: Koszty uzyskania przychodów bezpośrednie i pośrednie

Czy uchwała jednoznacznie rozstrzygnie problem na niekorzyść podatników?

Na to pytanie trudno odpowiedzieć. Jednak w mojej opinii restrykcyjna interpretacja przepisów podatkowych nie jest uzasadniona. Nie budzi bowiem wątpliwości praktyka zaliczania do kosztów podatkowych odsetek od kredytów, zaciąganych w związku z bieżącą działalnością gospodarczą spółki.