Przepisy nie definiują wprost pojęcia „inwestycje w obcych środkach trwałych”. W ustawach o podatku PIT i CIT zdefiniowane jest pojęcie „inwestycji”. Są to środki trwałe w budowie w rozumieniu ustawy o rachunkowości.

Organy podatkowe na ogół przyjmują, że inwestycje w obcych środkach trwałych to efekt działań podatnika w stosunku do niestanowiących jego własności środków trwałych, które prowadzą do ulepszenia. Z kolei przez ulepszenie uznają przebudowę, rozbudowę, rekonstrukcję, adaptację lub modernizację (np. rozbudowę lokalu wykorzystywanego na podstawie umowy najmu). 

Przeczytaj także: Rozliczanie kosztów w czasie metodą kasową (uproszczoną) i metodą memoriałową

Pomimo trudności w kwalifikacji aktywów firmy jako „inwestycje w obcych środkach trwałych” umiejętność w tym zakresie jest niezbędna dla przedsiębiorców. Amortyzacji podlegają bowiem – pomimo braku aktu własności - przyjęte do używania inwestycje w obcych środkach trwałych. I to niezależne od przewidywanego okresu używania. Nie można więc zwiększać tego typu kosztów uzyskania przychodu bez pośrednictwa odpisów amortyzacyjnych.

W praktyce istnieje ścisły związek inwestycji w obce środki trwałe z takimi umowami jak najem lub dzierżawa. 

Opis przykładowych problemów tu występujących znajdziemy w interpretacji indywidualnej z 19 sierpnia 2009 r. Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu (nr ILPB1/415-635/09-2/AG). W piśmie zawarta jest ocena skutków podatkowych niektórych zapisów umowy najmu na lokalu handlowego w galerii handlowej.